Historia
Pierwsze wzmianki o Łosicach pochodzą z 1264 r. Początków Łosic można doszukiwać się w położonym o 6 km od miasta we wsi Dzięcioły grodzisku średniowiecznym pochodzącym z okresu XI-XIII wieku. Położenie to uniemożliwiało rozwój ośrodka i jego prawidłowe funkcjonowanie, dlatego też na przełomie XV i XVI wieku zaistniała konieczność przeniesienia osady w inne miejsce.
Początek udokumentowanej historii miasta to zachowany w odpisie przywilej króla Aleksandra Jagiellończyka wystawiony w Radomiu 10 maja 1505 r., na mocy którego miasto Łosice, leżące w Wielkim Księstwie Litewskim zostało przeniesione z prawa ruskiego i litewskiego na prawo magdeburskie. Oznaczało to zwolnienie mieszczan łosickich od władzy i sądownictwa urzędników wielkoksiążęcych oraz uzyskanie uprawnień samorządowych – powoływanie wójta, burmistrza i rady miejskiej. Przywilej zezwalał na organizowanie cotygodniowego targu i czterech jarmarków rocznie. Mowa w nim także o przeniesieniu rynku w dogodniejsze miejsce i budowie ratusza miejskiego.
Pierwszych dokładniejszych danych o stanie miasta dostarcza inwentarz starostwa mielnickiego z 1551 r. W tym czasie w Łosicach istniały dwie cerkwie – pod wezwaniem św. Preczystej (Matki Boskiej) i św. Michała oraz dwa kościoły rzymskokatolickie pod wezwaniem św. Zygmunta i św. Ducha ufundowane i uposażone przez Zygmunta I w 1551 r. W XVI wieku Łosice weszły w okres rozwoju gospodarczego, większość mieszkańców utrzymywała się z handlu, rzemiosła oraz różnorakich usług, handlowano trunkami, skórami, futrami, a także solą. Według rejestru poborów z 1580 r. w mieście funkcjonowało 47 stolarzy, 32 krawców, 20 piekarzy, 10 rzeźników, 8 krawców, 7 zdunów, 4 kowali, po 2 kuśnierzy, kropników, cieśli i młynarzy. Byli też ślusarz, tokarz, bednarz, złotnik oraz tkacz.
Niemal zupełną ruinę Łosic przyniosła wojna ze Szwecją w latach 1655-1660. Jednakże w drugiej połowie XVIII wieku nastąpiła powolna poprawa sytuacji.
Podobnie jak w większości małych miast i miasteczek królewskich, w dziejach Łosic ustawicznie dostrzega się przejawy trwałego konfliktu pomiędzy miastem i starostami. Około 1560 r. Łosice wraz z południową częścią starostwa mielnickiego zostały wyodrębnione jako osobna dzierżawa, nazwana wkrótce potem starostwem, pełniąc tę funkcję aż do okresu rozbiorów. Po III rozbiorze Łosice znalazły się w zaborze austriackim, a w wyniku traktatu wiedeńskiego 1815 r. weszły w skład Królestwa Polskiego pod rządami cara Rosji.
W okresie powstania listopadowego w Łosicach formował się batalion płk. Raczyńskiego, do którego zaciągali się Łosiczanie oraz mieszkańcy okolicznych miejscowości. Przed i w czasie powstania styczniowego miejscowy lekarz Władysław Czarkowski kierował organizacją spiskową. Był twórcą kilkusetosobowego oddziału powstańczego, w jego mieszkaniu odbył się zjazd działaczy czerwonych" z terenu województwa, na którym podjęto decyzję w sprawie ataków na garnizony carskie. Po zakończeniu powstania zaborca wprowadził represje na ludności polskiej, w wyniku czego Łosice zostały pozbawione parafii rzymskokatolickiej i nastąpiła wzmożona rusyfikacja Polaków.
Po powstaniu w 1867 r. Łosice utraciły prawa miejskie i zostały zdegradowane do roli gminy. Po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 r. Łosice włączono do powiatu konstantynowskiego (w woj. lubelskim), a w 1932 r. znalazły się na terenie powiatu siedleckiego.
W okresie II wojny światowej centrum Łosic zostało w dużym stopniu zniszczone. W wyniku nalotów lotniczych zbombardowana została żydowska bożnica. Represjom poddana została wielotysięczna społeczność żydowska. Po likwidacji getta w 1942 r. kilka tysięcy Żydów zostało wysłanych do Treblinki.
Ziemia Łosicka była terenem wzmożonej działalności oddziałów BCh i AK, które często organizowały akcje zbrojne przeciwko okupantowi, szczególnie wsławił się oddział Zenona.
Po zakończeniu II wojny światowej zaczęło rozwijać się życie kulturalne i oświatowe. Powstawały szkoły średnie, które stały się ośrodkiem ponadregionalnym. Powolny rozwój miasteczka nad Toczną w latach powojennych został przyspieszony w momencie utworzenia powiatu łosickiego w 1956 r. z części powiatów: bialskiego, siedleckiego i sokołowskiego.
1 czerwca 1975 r. Łosice weszły w skład województwa bialskopodlaskiego. W wyniku reorganizacji administracji, która miała miejsce w 1990 r., zostały utworzone samorządy i Urzędy Rejonowe. W Łosicach utworzono Agendę Urzędu Rejonowego.
W wyniku reformy administracyjnej przeprowadzonej w 1999 r. nasze miasto ponownie zostało siedzibą Powiatu Łosickiego.
Pochodzenie nazwy miasta Łosice nie zostało jak dotychczas ściśle ustalone. Jeśli przyjąć jej wschodnią etymologię, dałaby się ona wywieść od wyrazu "losze" lub "łoszak" oznaczających w języku ukraińskim źrebię. Jest to tym bardziej uzasadnione, że w źródłach z XVI wieku używano nazw "Loszyce" lub "Łoszyce". Zachowana (przypuszczalnie z XVIII w.) pieczęć miejska obok łacińskiego napisu w otoku "SIGILLUM CIVITATIS LOSICENSIS", ukazuje na renesansowej tarczy rysunek konia.
Na przełomie wieków wygląd herbu ulegał przeobrażeniom. Dzisiejszy herb miasta, to biały koń na czerwonym tle z podniesioną przednią prawą nogą. Jest to typ herbu tzw. mówiącego, tj. skojarzonego z fonetycznym brzmieniem nazwy miejscowości.
Łosice pełnią rolę ośrodka administracyjno-gospodarczego, są też centrum oświatowym i medycznym dla regionu. Władze samorządowe podejmują nieustanne starania w kierunku poprawy jakości życia i rozwoju przedsiębiorczości na terenie Miasta i Gminy Łosice. Istotnym czynnikiem rozwoju społeczno-gospodarczego jest udział funduszy unijnych i krajowych. Realizowane inwestycje infrastrukturalne i podejmowane działania społeczno-kulturalne w znaczący sposób podnoszą standard życia mieszkańców oraz zachęcają do inwestowania. Lokalizacja gminy, czyste środowisko naturalne oraz brak przemysłu stwarzają również doskonałe warunki do turystyki krajoznawczo-przyrodniczej.
Łosickie Centrum Informacji - Łosice, ul. Piłsudskiego 4, 
